guardians of the ancient plains.
kokers, baobabs and dead trees is a study of survival and stillness. 
it is an exploration of the giants that anchor the african landscape—from the life-giving baobab to the weathered remains of the Deadvlei. 
these images capture the soul of the desert, where every line and every scar tells a story of standing firm against the passage of time.
"Kruger Oldie"
"Kruger Oldie"
"Old Timer"
"Old Timer"
"Baines Baobabs"
"Baines Baobabs"
"What If...."
"What If...."
Silence is Golden
Silence is Golden
Deadvlei Twins
Deadvlei Twins
open arms
open arms
"Old Timer"
"Old Timer"
"Upwards"
"Upwards"
'On The Edge"
'On The Edge"
"Noordkaap koker"
"Noordkaap koker"
"dont look Up"
"dont look Up"
"Silent"
"Silent"
"Time is running out"
"Time is running out"
"Daar was Koker's.....2"
"Daar was Koker's.....2"
"Golden Hour"
"Golden Hour"
"Augrabies Reception"
"Augrabies Reception"
"Daar was Koker's....."
"Daar was Koker's....."
"standing Firm"
"standing Firm"
"Life"
"Life"
"Oranjerivier Kelders Kakemas"
"Oranjerivier Kelders Kakemas"
"First Koker Ever 2001"
"First Koker Ever 2001"
"From Below"
"From Below"
"Tweeling"
"Tweeling"
"Late Afternoon"
"Late Afternoon"
"Late"
"Late"
"Solitaire Ending"
"Solitaire Ending"
"among giants"
"among giants"
"Perspective"
"Perspective"
"Creative Koker"
"Creative Koker"
die planke van gister se belofte 
​daar is ’n spesifieke soort stilte wat jy net op ’n houtpaadjie langs die Weskus kry. dit is nie ’n leë stilte nie; dit is een wat gevul is met die ritmiese gedreun van die Atlantiese Oseaan en die fyn gekraak van soutkristalle onder jou voete.
​soos jy op hierdie paadjie by Laaiplek staan, begin die wêreld agter jou vervaag.
die lug is dik van die geur van vars sout en gedroogde kelp, ’n reuk wat jou diep in jou longe laat asemhaal totdat jou kop skoon voel. die sandduine staan wag met hul vaal-groen bossies, getuie van eeue se wind en son.
​elke plank van die paadjie vertel ’n storie van iemand wat ook hier geloop het—op soek na vrede, op soek na hulself, of dalk net op pad na die water om die dag se laaste lig te groet. hier hoef jy nie te praat nie. die wind dra die woorde weg voor hulle nog gevorm kan word.
​wanneer jy die einde van die hout bereik en jou voete die koue sand raak, besef jy: hierdie paadjie is nie net ’n roete na die see nie, 
dit is die kortpad terug na jou eie hart.
submit
Thank you, dankie

You may also like

Back to Top